তোমাৰ প্ৰিয় গ্ৰন্থ ৰচনা অসমীয়াত 

মোৰ প্ৰিয় গ্ৰন্থ ৰচনা অসমীয়াত ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ "মিৰি জীয়ৰী" Mor Priyo Gantha Rosona Asomiyat - Rajanikanta Bordoloi's Mirijiyori 

তোমাৰ প্ৰিয় গ্ৰন্থ ৰচনা অসমীয়াত

মোৰ প্ৰিয় গ্ৰন্থ

পাতনি:

গ্ৰন্থ হৈছে মানৱ সভ্যতাৰ এক অমূল্য ধন। ই কেৱল জ্ঞানৰ উৎস নহয়, ই আত্মিক পুষ্টি প্ৰদান কৰা এক অদৃশ্য সঙ্গী। গ্ৰন্থ অধ্যয়নৰ জৰিয়তে আমি জীৱনক নতুন দৃষ্টিভংগীৰে চাবলৈ সক্ষম হ'ও। একো বন্ধু, একো সঙ্গী এনে নাই, যিজনে এনে নীৰৱ, কিন্তু গভীৰ সহচৰ হৈ মানুহৰ অন্তৰ আত্মালৈ পঠিয়াই দিয়ে বোধ আৰু চিন্তন। জীৱনৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ মাজতো গ্ৰন্থৰ আশ্ৰয় ল’লে মন এক গম্ভীৰ শান্তি অনুভৱ কৰে। সেইবাবেই গ্ৰন্থ অধ্যয়ন এক অভ্যাস হিচাপে গঢ়ি তোলাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়।

অসমীয়া সাহিত্যৰ সৈতে মোৰ সম্পৰ্ক:

অসমীয়া সাহিত্যৰ বহুবিধ ধাৰাৰ মাজত মই উপন্যাস, গল্প সংকলন, জীৱনী গ্ৰন্থ আদি পঢ়িবলৈ ভাল পাওঁ। তেনে বহু গ্ৰন্থৰ মাজত যি এখন উপন্যাসে মোৰ কোমল হৃদয়ত গভীৰ ছাঁ পেলাইছে, সেয়া হৈছে প্ৰসিদ্ধ লেখক ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ ৰচিত "মিৰি জীয়ৰী"। এই উপন্যাসখন পঢ়ি মই এক বিস্ময়কৰ অনুভৱ পাইছোঁ—একেমাত্ৰ পৃষ্ঠাৰে পৃষ্ঠাৰে হৃদয়ৰ গভীৰতা ছুই যোৱা যেন। সেয়েহে, মোৰ প্রিয় গ্ৰন্থ হিচাপে মই "মিৰি জীয়ৰী"ৰ বিষয়ে বিস্তাৰৰে লিখিবলৈ বিচাৰিছোঁ।

লেখক: ৰজনীকান্ত বৰদলৈ:

ৰজনীকান্ত বৰদলৈ অসমীয়া সাহিত্যৰ এক উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ। তেওঁক "উপন্যাস সম্ৰাট" নামেৰে জনা যায়। তেওঁৰ কলমেৰে প্ৰকাশ পোৱা "মনোমতী", "ৰহদৈ", "লিগিৰী", "দন্দুৱা দ্ৰোহ", "নিৰ্মল ভকত", "ৰংগিলী" আদি উপন্যাস সমূহৰ মাজত "মিৰি জীয়ৰী" বিশেষভাৱে উল্লিখিত। চৰকাৰী কৰ্মচাৰী হিচাপে কাম কৰাৰ সময়ত মিৰি সমাজক চমুকৈ চাবলৈ পোৱা অভিজ্ঞতাৰ ফল হিচাপে তেখেতে এই উপন্যাসখন ৰচনা কৰিছিল।

মিৰি জীয়ৰী: এটি কৰুণ প্রেম আৰু সমাজ বাস্তৱৰ আখ্যান:

"মিৰি জীয়ৰী" এখন সামাজিক উপন্যাস, য’ত মিৰি সমাজৰ এযোৰ ডেকা-গাভৰুৱে গঢ়া সত্য প্ৰেম কাহিনী কাব্যিকভাৱে প্ৰতিফলিত হৈছে। কাহিনীৰ মুখ্য চৰিত্ৰ জঙ্কি আৰু পানেই। সোৱণশিৰীৰ পাৰৰ এখন সৰু মিৰি গাঁৱৰ বাসিন্দা, শিশুকালতে টঙিত লগ হোৱা আৰু সৰুৰে পৰা লগত হাঁহি-ধেমালি কৰি জীয়াই থকা এইদুজনৰ দুই হৃদয় কালক্ৰমত প্রেমিক-প্ৰেমিকা হৈ পৰে।

পানেইৰ দেউতাক তামেদে, সমাজৰ নিয়মৰ উপৰিও তেওঁ নিজৰ জীৱনক লৈ সিদ্ধান্ত লবলৈ উদ্ধত। পানেইক ধনী গামৰ পুতেক কুমুদৰ সৈতে বিবাহ দিবলৈ স্থিৰ কৰে, যদিও তাৰ মা নিৰমাই এবেলিৰ বাবে তাইৰ মৰমৰ কথাক স্বীকৃতি দিব খুজিছিল। পানেই আৰু জঙ্কিয়ে নিজৰ ভালপোৱা সঁচা বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ বহু কষ্ট ভোগ কৰে। টকা-পইচাৰ সন্ধানত জঙ্কিয়ে ঘূণাসুঁতি গাঁৱলৈ গল আৰু ইফালে কুমুদে পানেইৰ মন জয় কৰিবলৈ ব্যৰ্থ হ'ল। পানেই, নিজৰ স্বাধীনতা আৰু ভালপোৱাৰ অধিকাৰৰ বাবে সাহসীৰে সিদ্ধান্ত লৈ জঙ্কিৰ সৈতে পলাই যায়।

ঘটনাৰ বাটে বাটে ডালিমী নামৰ গাভৰুজনীও ওলাই আহে, যিয়ে জঙ্কিক ভাল পালেও নিজৰ ভালপোৱাক বিসৰ্জন দি, পানেই-জঙ্কিৰ মিলনৰ বাবে সহায় কৰে। অৱশেষত, সমাজৰ কঠোৰ নিয়মত বন্দী হোৱা এই প্ৰেমীক যুগলক পলায়নৰ পৰিণতিত বাৰেগামে মৃত্যুদণ্ড দিয়ে। সিহঁতৰ নিষ্প্ৰাণ দেহ সোৱণশিৰীৰ ঘাটত উটুৱাই অহাৰ দৃশ্য পাঠকৰ হৃদয়ত গভীৰ বেদনা সৃষ্টি কৰে। এই কৰুণ পৰিসমাপ্তিৰ জৰিয়তে লেখকে মাত্ৰ এজন ডেকা-গাভৰুৱে কি ভোগ কৰিব লগা হয়, সেইটোহে দেখুৱাই দিয়ে—তেওঁ সমগ্ৰ সমাজখনৰ অমানৱীয়তা ছবি সন্মুখত আনে।

চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ:

জঙ্কি আৰু পানেই মিৰি সমাজৰ সাধাৰণ কিন্তু হৃদয়বান যুৱ-যুৱতী। পানেইৰ দেউতাক তামেদে সমাজৰ ভয়ত, যিয়ে নিজৰ সুখৰ বাবে সমাজৰ বিধি-বিধানক প্ৰাধান্য দিয়ে। মাক নিৰমা, সহানুভূতিপূৰ্ণ হলেও, পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজৰ আগত নিৰৱ। কুমুদ ধন আৰু ক্ষমতাৰ আধাৰত পানেইক জয় কৰিব বিচাৰে, কিন্তু তেওঁ হৃদয় হেৰুৱায়। ডালিমী–ত্যাগ আৰু সহৃদয়তাৰ এক মহীয়ান প্ৰতিচ্ছবি।

পটভূমি আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়:

এই উপন্যাসত মিৰি সমাজৰ পৰম্পৰা, সাংস্কৃতিক আচাৰ অনুষ্ঠান পৰ্ব, বিহু, সমাজৰ বিধি-নিয়ম আদিৰ এক চমু কিন্তু স্পষ্ট চিত্ৰ দিয়া হৈছে। সোৱণশিৰী, ঘূণাসুঁতি, পাহাৰীয়া গাছি মিৰি আদিৰ পটভূমিত লিখা উপন্যাসখনে কেৱল স্থানিকতাকহে আৱদ্ধ নকৰিলে, ই মিৰি সমাজৰ ধাৰা-প্ৰবাহৰ এক চিন্তনীয় দিশ উদঘাটন কৰে।

উপসংহাৰ:

"মিৰি জীয়ৰী" কেৱল এখন প্রেমৰ উপন্যাস নহয়, ই হৈছে সমাজ, সংস্কৃতি, আৰু বিবেকৰ কণ্ঠস্বৰ। এই গ্ৰন্থখনে মোৰ মনত সমাজৰ গভীৰ অসংগতিৰ প্ৰতিফলন ঘটাইছে। জঙ্কি-পানেইৰ দুখে মোৰ হৃদয়ক জীয়াই তুলিছে। সেইবাবে, "মিৰি জীয়ৰী" মোৰ জীৱনৰ প্ৰিয় গ্ৰন্থ। এই উপন্যাসৰ জৰিয়তে মই কেৱল এটি কাহিনী পঢ়া নহয়, মই এটি জীৱন, এটি সমাজ, আৰু এটি মানৱতাৰ গভীৰতা অনুভৱ কৰিছোঁ। সঁচাকৈয়ে, এনে গ্ৰন্থবোৰেই হ’ল সত্য-সুন্দৰ-সুসংগঠিত সাহিত্যৰ সত্যাৰ্থ ৰূপ।

******